گاهی فردی سال‌ها با یک تناقض عجیب زندگی می‌کند: از یک طرف به نظم، برنامه قابل پیش‌بینی و روال مشخص نیاز دارد و از طرف دیگر خیلی زود از تکرار خسته می‌شود و به دنبال تنوع و محرک‌های تازه می‌گردد. ممکن است برای موضوعی که به آن علاقه دارد ساعت‌ها غرق شود، اما شروع یک کار ساده روزمره برایش بسیار دشوار باشد. شاید از شلوغی، صدای زیاد یا تغییر ناگهانی برنامه خسته شود، اما خودش همزمان به دنبال هیجان و تجربه‌های تازه باشد.
این تجربه‌ها به‌تنهایی به معنی وجود یک اختلال خاص نیستند؛ اما گاهی در فردی دیده می‌شوند که هم ویژگی‌های اختلال طیف اوتیسم (ASD) و هم ADHD را دارد.
AuDHD چیست؟
AuDHD یک اصطلاح غیررسمی برای توصیف هم‌زمانی اوتیسم و ADHD در یک فرد است. AuDHD نام یک اختلال مستقل در DSM-5 نیست؛ بلکه زمانی از این اصطلاح استفاده می‌شود که فرد معیارهای تشخیصی هر دو وضعیت عصب‌رشدی را داشته باشد.
شناخت این هم‌زمانی اهمیت دارد، چون بعضی از ویژگی‌های ADHD و اوتیسم می‌توانند در ظاهر شبیه هم باشند، یکدیگر را پنهان کنند یا باعث شوند تصویر بالینی فرد پیچیده‌تر به نظر برسد.
در این مقاله از حس تحول قرار نیست هر حواس‌پرتی، حساسیت حسی یا علاقه شدید را به AuDHD نسبت دهیم. هدف این است که دقیق‌تر ببینیم AuDHD چیست، چه علائمی دارد، چرا ممکن است تا بزرگسالی تشخیص داده نشود، ارزیابی آن چگونه انجام می‌شود و چه روش‌هایی برای مدیریت مشکلات همراه آن وجود دارد.
AuDHD دقیقاً چیست؟
AuDHD اصطلاحی است که برای اشاره به هم‌زمانی اختلال طیف اوتیسم و اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) استفاده می‌شود.
اوتیسم و ADHD هر دو در گروه شرایط عصب‌رشدی قرار می‌گیرند، اما ویژگی‌های اصلی آن‌ها یکسان نیست.
در اوتیسم ممکن است تفاوت‌هایی در:
- ارتباط و تعامل اجتماعی
- پردازش محرک‌های حسی
- نیاز به پیش‌بینی‌پذیری و روتین
- علایق محدود یا بسیار عمیق
- رفتارها و الگوهای تکراری
دیده شود.
در ADHD نیز مشکلاتی مانند:
- دشواری در حفظ توجه
- تکانشگری
- بیش‌فعالی یا بی‌قراری
- مشکلات عملکرد اجرایی
- دشواری در شروع، سازمان‌دهی یا تکمیل بعضی کارها
ممکن است وجود داشته باشد.
وقتی این دو وضعیت در یک فرد وجود داشته باشند، ترکیب علائم می‌تواند تجربه متفاوتی ایجاد کند؛ اما هیچ علامت واحدی به‌تنهایی AuDHD را ثابت نمی‌کند.
آیا AuDHD یک اختلال رسمی است؟
خیر.
AuDHD یک اصطلاح توصیفی و غیررسمی است، نه نام یک تشخیص مستقل.
تشخیص‌های رسمی همچنان بر اساس معیارهای مربوط به اختلال طیف اوتیسم (ASD) و ADHD انجام می‌شوند.
این موضوع از نظر تشخیصی مهم است، زیرا فردی ممکن است علائم شبیه AuDHD داشته باشد اما در نهایت فقط یکی از این دو تشخیص را داشته باشد یا علائم او به علت دیگری توضیح داده شود.
برای مثال، اضطراب، افسردگی، اختلالات خواب، مشکلات یادگیری یا بعضی شرایط دیگر نیز می‌توانند روی تمرکز، روابط اجتماعی و عملکرد روزمره اثر بگذارند.
به همین دلیل، پاسخ به سؤال «آیا من AuDHD دارم؟» با یک تست اینترنتی یا مقایسه خود با تجربه افراد دیگر به دست نمی‌آید.
چرا هم‌زمانی اوتیسم و ADHD می‌تواند گیج‌کننده باشد؟
یکی از دلایلی که افراد در جست‌وجوی «AuDHD چیست» قرار می‌گیرند، تجربه علائمی است که در نگاه اول با هم متناقض به نظر می‌رسند.
برای مثال:
نیاز به برنامه، اما ناتوانی در اجرای آن
ممکن است تغییر ناگهانی برنامه برای فرد آزاردهنده باشد و احساس کند بدون داشتن برنامه مشخص، کنترل شرایط را از دست می‌دهد.
اما در همان زمان، سازمان‌دهی روز، شروع کارها یا پایبندی به برنامه‌ای که خودش طراحی کرده است برایش دشوار باشد.
این وضعیت می‌تواند با ترکیبی از نیاز به پیش‌بینی‌پذیری و مشکلات عملکرد اجرایی توضیح داده شود.
تمرکز شدید روی یک موضوع، اما دشواری در کارهای روزمره
فرد ممکن است هنگام انجام کاری که برایش جذاب است مدت زیادی غرق فعالیت شود، اما برای پاسخ دادن به یک ایمیل، مرتب کردن اتاق یا شروع یک کار اداری ساده بارها کار را به تعویق بیندازد.
این موضوع به معنی «تنبلی» نیست و در عین حال به‌تنهایی نیز نشانه AuDHD محسوب نمی‌شود.
الگوی کلی عملکرد فرد و تأثیر آن بر زندگی اهمیت بیشتری دارد.
علاقه به ارتباط اجتماعی و در عین حال خستگی از جمع
بعضی افراد ممکن است از ارتباط با دیگران لذت ببرند، زیاد صحبت کنند یا به دنبال تجربه‌های اجتماعی باشند، اما پس از حضور طولانی در محیط‌های شلوغ به شدت خسته شوند.
اگر حساسیت حسی یا دشواری در پردازش اجتماعی نیز وجود داشته باشد، این تجربه می‌تواند پیچیده‌تر شود.
علاقه به نظم و در عین حال بی‌نظمی
فرد ممکن است واقعاً دوست داشته باشد محیط اطرافش مرتب و قابل پیش‌بینی باشد، اما در عمل نتواند همیشه کارهای مربوط به سازمان‌دهی را شروع یا کامل کند.
همین فاصله بین «می‌دانم چه می‌خواهم» و «نمی‌توانم آن را اجرا کنم» می‌تواند باعث احساس ناکامی و سرزنش خود شود.
علائم AuDHD در بزرگسالان چیست؟
هیچ فهرست واحدی وجود ندارد که بتوان با آن AuDHD را تشخیص داد؛ اما در افرادی که هم ویژگی‌های ADHD و هم اوتیسم دارند، ممکن است ترکیبی از موارد زیر دیده شود:
- دشواری در مدیریت زمان
- به تعویق انداختن شروع کارها
- مشکل در اولویت‌بندی
- فراموش کردن کارهای روزمره
- تمرکز شدید روی موضوعات مورد علاقه
- دشواری در تغییر ناگهانی برنامه
- حساسیت به صدا، نور، بو، لمس یا شلوغی
- نیاز زیاد به روتین
- احساس خستگی پس از تعاملات اجتماعی
- دشواری در تفسیر بعضی نشانه‌های اجتماعی
- صحبت کردن تکانشی یا قطع کردن صحبت دیگران
- علاقه شدید و طولانی به موضوعات خاص
- مشکل در جابه‌جایی از یک فعالیت به فعالیت دیگر
- احساس آشفتگی در محیط‌های غیرقابل پیش‌بینی
- دشواری در شروع کارهایی که فرد حتی انجام دادنشان را دوست دارد
- تجربه فشار روانی هنگام تغییر برنامه
- نوسان بین دوره‌های تمرکز شدید و دوره‌های بی‌نظمی
اما نکته مهم این است:
وجود چند مورد از این نشانه‌ها به معنی ابتلا به AuDHD نیست.
تشخیص زمانی معنا پیدا می‌کند که متخصص الگوی علائم، سابقه رشد، عملکرد فعلی و عوامل دیگری را که ممکن است علائم را توضیح دهند بررسی کند.
AuDHD در زنان چگونه ممکن است دیده شود؟
تشخیص اوتیسم یا ADHD در بعضی زنان ممکن است به دلایل مختلف در سنین بالاتر مطرح شود.
یکی از موضوعاتی که در این زمینه مورد توجه قرار می‌گیرد، پنهان کردن یا جبران آگاهانه و ناآگاهانه بعضی ویژگی‌ها در موقعیت‌های اجتماعی است.
برای مثال، فرد ممکن است سال‌ها تلاش کرده باشد:
- رفتار اجتماعی دیگران را مشاهده و تقلید کند
- برای موقعیت‌های اجتماعی از قبل آماده شود
- ناراحتی حسی خود را پنهان کند
- بی‌قراری یا دشواری توجه را در محیط کار کنترل کند
- برای اینکه متفاوت به نظر نرسد، انرژی زیادی صرف سازگار شدن کند
اما نباید هر نوع رفتار اجتماعی یا خستگی را «ماسکینگ اوتیسم» نامید.
در ارزیابی تخصصی، سابقه رشدی و الگوی پایدار ویژگی‌ها اهمیت بیشتری از یک رفتار منفرد دارد.
چرا ممکن است AuDHD تا بزرگسالی تشخیص داده نشود؟
تشخیص شرایط عصب‌رشدی در بزرگسالان گاهی پیچیده‌تر از کودکان است. CDC نیز اشاره می‌کند که تشخیص اوتیسم در بزرگسالان می‌تواند به دلیل دشواری دسترسی به اطلاعات سال‌های اولیه رشد و وجود تشخیص‌های قبلی پیچیده‌تر باشد.
چند عامل می‌تواند در این مسئله نقش داشته باشد.
علائم در محیط‌های مختلف متفاوت هستند
ممکن است فرد در محیطی که ساختار مشخصی دارد عملکرد بسیار خوبی داشته باشد، اما وقتی همان ساختار حذف می‌شود، مشکلات توجه، سازمان‌دهی یا سازگاری بیشتر آشکار شوند.
فرد سال‌ها راه‌های جبرانی ایجاد کرده است
برخی افراد از کودکی یاد می‌گیرند چگونه نقاط ضعف خود را با تلاش بیشتر، برنامه‌ریزی افراطی یا تقلید از دیگران جبران کنند.
این راهکارها ممکن است برای سال‌ها کارآمد باشند، اما با افزایش مسئولیت‌های شغلی، تحصیلی، خانوادگی یا اجتماعی دیگر کافی نباشند.
تشخیص دیگری در اولویت قرار گرفته است
اضطراب، افسردگی، مشکلات خواب و سایر شرایط روان‌شناختی می‌توانند همزمان وجود داشته باشند یا بخشی از علائم را توضیح دهند.
بنابراین ارزیابی خوب قرار نیست فقط یک برچسب جدید به فرد اضافه کند؛ بلکه باید مشخص کند چه عواملی بیشترین نقش را در مشکلات فعلی او دارند.
تفاوت AuDHD با ADHD چیست؟
ADHD و AuDHD یکی نیستند.
در ADHD، مشکلات اصلی ممکن است بیشتر در حوزه توجه، تکانشگری، بیش‌فعالی و عملکرد اجرایی دیده شوند.
در AuDHD، علاوه بر ADHD، ویژگی‌های مرتبط با اوتیسم نیز وجود دارند؛ برای مثال تفاوت‌های پایدار در ارتباط اجتماعی، علایق محدود یا عمیق، نیاز به الگو و پیش‌بینی‌پذیری و حساسیت‌های حسی.
بنابراین اگر فردی فقط به دلیل حواس‌پرتی یا بی‌نظمی به AuDHD فکر کند، هنوز اطلاعات کافی برای چنین نتیجه‌ای وجود ندارد.
تفاوت AuDHD با اوتیسم چیست؟
در اوتیسم، ویژگی‌هایی مانند تفاوت در ارتباط اجتماعی، علایق محدود و عمیق، رفتارهای تکراری یا نیاز به پیش‌بینی‌پذیری و همچنین تفاوت‌های حسی ممکن است نقش مهمی داشته باشند.
اگر فرد همزمان ADHD نیز داشته باشد، مشکلات توجه، تکانشگری و عملکرد اجرایی نیز به این تصویر اضافه می‌شوند.
بنابراین AuDHD را نباید به عنوان «نوع شدیدتر اوتیسم» یا «نوع خاصی از ADHD» در نظر گرفت.
آیا تست AuDHD در اینترنت می‌تواند تشخیص بدهد؟
خیر.
پرسشنامه‌های آنلاین می‌توانند باعث شوند فرد درباره علائم خود بیشتر فکر کند، اما جایگزین ارزیابی تشخیصی نیستند.
در ارزیابی بزرگسالان، متخصص ممکن است مواردی مانند:
- سابقه رشد و کودکی
- الگوی علائم در طول زندگی
- عملکرد تحصیلی و شغلی
- روابط اجتماعی
- حساسیت‌های حسی
- مشکلات توجه و عملکرد اجرایی
- سابقه خانوادگی
- وضعیت خواب
- اضطراب و افسردگی
- سایر شرایط روان‌شناختی و جسمی
را بررسی کند.
در راهنماهای تخصصی اوتیسم بزرگسالان نیز بر ارزیابی جامع و بررسی تشخیص‌های افتراقی و شرایط همزمان تأکید شده است.
به همین دلیل، یک تست AuDHD به‌تنهایی نمی‌تواند مشخص کند که فرد واقعاً اوتیسم و ADHD همزمان دارد یا خیر.
تشخیص AuDHD در بزرگسالان چگونه انجام می‌شود؟
بهتر است به جای تصور اینکه یک «آزمایش AuDHD» وجود دارد، ارزیابی را یک فرآیند چندمرحله‌ای در نظر بگیریم.
۱. بررسی سابقه دوران کودکی
ADHD و اوتیسم شرایطی نیستند که ناگهان در بزرگسالی از هیچ به وجود بیایند.
ممکن است ویژگی‌های آن‌ها در کودکی کمتر دیده شده یا با روش‌های مختلف جبران شده باشند، اما متخصص برای تشخیص به سابقه رشدی فرد توجه می‌کند.
۲. بررسی عملکرد فعلی
متخصص بررسی می‌کند علائم فعلی تا چه اندازه روی:
- کار
- تحصیل
- روابط
- مدیریت امور روزمره
- استقلال فردی
- سلامت روان
اثر گذاشته‌اند.
۳. بررسی احتمال شرایط دیگر
گاهی علائم اضطراب یا افسردگی می‌توانند روی تمرکز و عملکرد اجرایی اثر قابل توجهی بگذارند.
به همین دلیل، ارزیابی باید به جای تمرکز روی یک برچسب، تصویر کامل‌تری از وضعیت فرد ایجاد کند.
۴. استفاده از ابزارهای ارزیابی در صورت نیاز
پرسشنامه‌ها و ابزارهای استاندارد می‌توانند بخشی از فرآیند ارزیابی باشند؛ اما نتیجه آن‌ها باید در کنار مصاحبه بالینی و سابقه فرد تفسیر شود.
تشخیص AuDHD با یک تست آنلاین انجام نمی‌شود.
آیا AuDHD قابل درمان است؟
برای AuDHD به عنوان یک تشخیص مستقل، «درمان واحد» وجود ندارد؛ زیرا AuDHD خودش یک تشخیص رسمی جداگانه نیست.
مدیریت فرد به این بستگی دارد که کدام علائم بیشترین اختلال را در زندگی ایجاد کرده‌اند و آیا فرد معیارهای ADHD، اوتیسم یا هر دو را دارد.
هدف می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
- کاهش مشکلات عملکردی
- مدیریت اضطراب یا افسردگی همراه
- تقویت مهارت‌های اجرایی
- تنظیم بهتر برنامه روزانه
- شناخت محرک‌های حسی
- بهبود ارتباطات
- کاهش فرسودگی
- افزایش استقلال
- پیدا کردن راهکارهایی متناسب با سبک زندگی فرد
در مورد بزرگسالان اوتیستیک، NICE نیز تأکید می‌کند که مداخلات باید متناسب با شرایط فرد، مشکلات همراه، حساسیت‌های حسی و نیاز به ساختار و پیش‌بینی‌پذیری تنظیم شوند.
دارودرمانی در AuDHD چه نقشی دارد؟
دارو «AuDHD» را درمان نمی‌کند.
اگر فرد ADHD داشته باشد، روانپزشک ممکن است با توجه به شرایط او دارویی برای مدیریت علائم ADHD در نظر بگیرد.
داروهای محرک از جمله متیل‌فنیدات یا بعضی داروهای آمفتامینی ممکن است در درمان ADHD استفاده شوند، اما انتخاب دارو، مقدار مصرف و نحوه پایش آن باید توسط پزشک انجام شود.
راهنمای ریتالین؛ کاربرد، عوارض و تداخلات
و همچنین درباره سایر داروهای ADHD، راهنمای قرص ویاس برای ADHD را بخوانید.
انتخاب دارو بر اساس «کدام دارو بهتر است؟» انجام نمی‌شود؛ وضعیت پزشکی، علائم، عوارض، داروهای همزمان و پاسخ فرد به درمان باید در نظر گرفته شود.
آیا ریتالین برای افراد دارای AuDHD مناسب است؟
ممکن است برای فردی که ADHD دارد توسط روانپزشک تجویز شود؛ اما صرفاً داشتن ویژگی‌های AuDHD به معنی نیاز قطعی به ریتالین نیست.
ریتالین نام تجاری متیل‌فنیدات است و با داروهای آمفتامینی یکسان نیست.
اگر پزشک دارودرمانی ADHD را برای فرد مناسب بداند، پاسخ فرد به دارو و عوارض احتمالی باید در طول درمان بررسی شود.
روان‌درمانی در AuDHD چه کمکی می‌کند؟
روان‌درمانی قرار نیست ویژگی‌های اوتیسم را «پاک» کند یا شخصیت فرد را تغییر دهد.
هدف می‌تواند کمک به فرد برای مدیریت مشکلاتی باشد که در زندگی روزمره ایجاد شده‌اند.
برای مثال:
مدیریت عملکرد اجرایی
فرد می‌تواند مهارت‌هایی برای:
- شروع کار
- شکستن کارهای بزرگ به مراحل کوچک‌تر
- مدیریت زمان
- اولویت‌بندی
- ایجاد یادآور
- کاهش تعویق
یاد بگیرد.
مدیریت اضطراب
اگر اضطراب در کنار ADHD یا اوتیسم وجود داشته باشد، درمان می‌تواند روی شناخت محرک‌ها و ایجاد راهکارهای مناسب تمرکز کند.
تنظیم محیط
گاهی لازم نیست فرد خودش را مجبور کند با هر محیطی سازگار شود.
کاهش محرک‌های آزاردهنده، داشتن برنامه قابل پیش‌بینی و ایجاد زمان استراحت می‌تواند برای بعضی افراد بسیار کمک‌کننده باشد.
شناخت الگوی شخصی
یکی از مهم‌ترین اهداف درمان می‌تواند این باشد که فرد متوجه شود:
چه موقع بهتر تمرکز می‌کنم؟ چه چیزی مرا از پا درمی‌آورد؟ چه نوع محیطی برای من مناسب‌تر است؟ و چه زمانی به استراحت نیاز دارم؟
این شناخت می‌تواند از سرزنش دائمی خود جلوگیری کند.
فرسودگی در افراد دارای ویژگی‌های اوتیستیک و ADHD
خستگی شدید همیشه به معنی AuDHD نیست.
اما بعضی افراد دارای ویژگی‌های اوتیستیک ممکن است پس از دوره‌های طولانی فشار اجتماعی، حسی یا تلاش برای سازگار شدن، احساس فرسودگی کنند.
اگر این خستگی با مشکلات خواب، افسردگی، اضطراب یا عوامل جسمی همراه باشد، باید علت آن به صورت دقیق بررسی شود.
بهتر است به جای اینکه هر نوع خستگی را «فرسودگی اوتیستیک» بنامیم، الگوی علائم و شرایط زندگی فرد بررسی شود.
چه زمانی بهتر است برای ارزیابی تخصصی اقدام کنیم؟
اگر احساس می‌کنید مشکلات توجه، سازمان‌دهی، ارتباط اجتماعی یا حساسیت‌های حسی برای مدت طولانی وجود داشته‌اند و روی زندگی شما اثر گذاشته‌اند، ارزیابی تخصصی می‌تواند کمک‌کننده باشد.
به‌خصوص اگر:
- مشکلات شما فقط مربوط به یک دوره کوتاه استرس نباشند؛
- در چند محیط مختلف دیده شوند؛
- روی کار یا تحصیل اثر بگذارند؛
- روابط اجتماعی یا خانوادگی را دشوار کنند؛
- از دوران کودکی نیز نشانه‌هایی مشابه وجود داشته باشد؛
- یا چند بار برای مشکلات مشابه درمان شده باشید اما هنوز توضیح روشنی برای الگوی علائم خود پیدا نکرده باشید.
در چنین شرایطی، هدف ارزیابی پیدا کردن یک برچسب جذاب برای علائم نیست؛ هدف این است که مشخص شود دقیقاً چه چیزی در عملکرد فرد مشکل ایجاد کرده و چه نوع حمایتی می‌تواند مفید باشد.
AuDHD در کودکان هم وجود دارد؟
هم‌زمانی ADHD و اوتیسم فقط مخصوص بزرگسالان نیست.
در کودکان نیز ممکن است هر دو وضعیت وجود داشته باشند؛ اما تشخیص باید با توجه به مرحله رشد، رفتار کودک در محیط‌های مختلف و سابقه رشدی او انجام شود.
اگر نگرانی شما بیشتر درباره رفتارها و علائم ADHD در کودک است، مقاله علائم بیش‌فعالی در کودکان می‌تواند نقطه شروع مناسب‌تری برای شناخت نشانه‌ها باشد:
علائم بیش فعالی در کودکان را بشناسید
جمع‌بندی؛ AuDHD چیست و چرا شناخت آن اهمیت دارد؟
AuDHD چیست؟
AuDHD اصطلاحی غیررسمی برای توصیف هم‌زمانی اوتیسم و ADHD است؛ نه یک اختلال مستقل با معیار تشخیصی جداگانه.
ممکن است فردی با این ترکیب، همزمان با نیاز به نظم و پیش‌بینی‌پذیری، مشکلات شروع و سازمان‌دهی کارها را تجربه کند؛ هم به ارتباط اجتماعی علاقه داشته باشد و هم از تعامل طولانی خسته شود؛ یا در یک موضوع تمرکز بسیار زیادی داشته باشد اما انجام کارهای ساده روزمره برایش دشوار باشد.
با این حال، این تضادها به تنهایی تشخیص AuDHD نیستند.
تشخیص دقیق به بررسی سابقه رشد، الگوی علائم، عملکرد فرد و احتمال شرایط دیگری که می‌توانند علائم مشابه ایجاد کنند نیاز دارد.
اگر احساس می‌کنید سال‌هاست بخشی از مشکلات توجه، روابط، حساسیت‌های حسی یا مدیریت زندگی روزمره برایتان توضیح روشنی نداشته‌اند، ارزیابی تخصصی می‌تواند به جای حدس زدن، تصویر دقیق‌تری از شرایط شما ایجاد کند.
در کلینیک روانشناسی حس تحول، هدف از ارزیابی این نیست که صرفاً یک عنوان به تجربه‌های شما اضافه شود؛ بلکه مهم است مشخص شود چه عواملی روی عملکرد شما اثر گذاشته‌اند و برای کاهش مشکلات، چه مسیر روان‌شناختی یا درمانی می‌تواند مناسب‌تر باشد.
اگر در کنار علائم ADHD، ویژگی‌هایی مرتبط با اوتیسم را نیز تجربه می‌کنید، بهتر است تشخیص و برنامه درمانی بر اساس مجموعه ویژگی‌های فردی شما تنظیم شود، نه بر اساس یک تست اینترنتی یا تجربه فرد دیگری.
برای تماس با حس تحول کلیک کنید.
سوالات متداول درباره AuDHD
AuDHD چیست؟
AuDHD یک اصطلاح غیررسمی برای اشاره به وجود همزمان اختلال طیف اوتیسم (ASD) و ADHD در یک فرد است. این اصطلاح نام یک اختلال مستقل در DSM-5 نیست.
آیا AuDHD یک تشخیص رسمی است؟
خیر. متخصصان به صورت رسمی اوتیسم و ADHD را بر اساس معیارهای مربوط به هر کدام ارزیابی و تشخیص می‌دهند. AuDHD بیشتر برای توصیف هم‌زمانی این دو وضعیت استفاده می‌شود.
آیا یک فرد می‌تواند هم اوتیسم داشته باشد و هم ADHD؟
بله. این دو وضعیت می‌توانند در یک فرد وجود داشته باشند و در این حالت ارزیابی باید ویژگی‌های هر دو را در نظر بگیرد.
آیا AuDHD در بزرگسالان هم دیده می‌شود؟
بله. بعضی افراد ممکن است تا بزرگسالی تشخیص نگیرند، به‌خصوص اگر در سال‌های قبل از راهکارهای جبرانی استفاده کرده باشند یا علائم در محیط‌های مختلف به شکل متفاوتی دیده شده باشد.
آیا AuDHD قابل درمان است؟
AuDHD به عنوان یک اصطلاح، درمان مستقل و واحدی ندارد. در صورت وجود ADHD، ممکن است دارودرمانی یا مداخلات روان‌شناختی برای آن در نظر گرفته شود و برای مشکلات مرتبط با اوتیسم نیز می‌توان از حمایت‌ها و مداخلات متناسب با نیاز فرد استفاده کرد.
آیا ریتالین برای AuDHD تجویز می‌شود؟
اگر فرد معیارهای ADHD را داشته باشد، روانپزشک ممکن است ریتالین یا داروی دیگری را برای کنترل علائم ADHD در نظر بگیرد. تصمیم درباره مصرف دارو به شرایط فرد بستگی دارد و صرفاً با داشتن ویژگی‌های AuDHD نمی‌توان مصرف دارو را توصیه کرد.
آیا تست آنلاین AuDHD معتبر است؟
پرسشنامه‌های آنلاین ممکن است برای افزایش آگاهی مفید باشند، اما نمی‌توانند جایگزین ارزیابی تخصصی شوند. تشخیص باید با بررسی سابقه رشدی، علائم، عملکرد فرد و شرایط همراه انجام شود.
آیا AuDHD در زنان متفاوت است؟
ممکن است بعضی زنان به دلیل استفاده از راهکارهای جبرانی یا پنهان کردن برخی ویژگی‌ها دیرتر برای ارزیابی مراجعه کنند؛ اما نمی‌توان یک الگوی واحد را برای همه زنان دارای اوتیسم و ADHD در نظر گرفت.
برای تشخیص AuDHD به چه متخصصی مراجعه کنیم؟
بهتر است ارزیابی توسط متخصصی انجام شود که با ADHD، اوتیسم بزرگسالان و شرایط عصب‌رشدی آشنایی داشته باشد و بتواند تشخیص‌های مشابه و مشکلات همزمان را نیز بررسی کند.
اگر فکر می‌کنم AuDHD دارم، از کجا شروع کنم؟
به جای تشخیص خودسرانه، بهتر است علائمی را که بیشترین تأثیر را روی زندگی شما دارند یادداشت کنید؛ از جمله مشکلات توجه، مدیریت زمان، روابط اجتماعی، حساسیت‌های حسی و سابقه این ویژگی‌ها در کودکی. سپس برای ارزیابی تخصصی اقدام کنید.
