درمان حمایتی به انگلیسی “Supportive Therapy” نامیده میشود. رواندرمانی حمایتی یک رویکرد درمانی است که به منظور کمک به افرادی که با مشکلات روانی مواجه هستند، ارائه میشود. این نوع درمان به افرادی کمک میکند که ممکن است مشکلات روانی مانند افسردگی، اضطراب، اختلال استرس پس از آسیب روانی و مشکلات روانی مشابه دیگر را تجربه کرده باشند. رواندرمانی حمایتی بر اساس مفهوم حمایت و ارتقاء ذهنی و روحی فرد تمرکز دارد.
مهمترین ویژگیهای رواندرمانی حمایتی عبارتند از:
حمایت از فرد
در این نوع درمان، تمرکز بر روی ارتقاء خوداحترامی و تقویت اعتماد به نفس فرد است. روانشناس یا مشاور تلاش میکند تا فرد را در فرآیند توسعه شخصی و افزایش تواناییهای خود به کمک مشاوره و پشتیبانی روانی یاری دهد.تمرکز بر مهارتهای مقابله
در رواندرمانی حمایتی، افراد یاد میگیرند چگونه با مشکلات و استرسهای روزمره به خوبی مقابله کنند. این شامل یادگیری راههای متفاوتی برای مدیریت احساسات منفی میشود.توجه به تجربیات فردی
درمان حمایتی به تجربیات فردی هر فرد توجه دارد و تلاش میکند تا به فهم بهتری از دغدغهها و احساسات هر فرد برسد. این کمک میکند تا افراد بهترین راههای ممکن برای حل مشکلات خود را بیابند.ارتقاء تعامل و ارتباطات سالم
رواندرمانی حمایتی به ارتقاء تعاملات میان فردی و ارتباطات سالم با دیگران توجه دارد. این نوع درمان میتواند به افراد کمک کند تا مهارتهای ارتباطی خود را بهبود بخشند و روابط مثبتتری با دیگران بسازند. معمولاً رواندرمانی حمایتی توسط متخصصین روانشناسی یا مشاوره انجام میشود و به مدت زمان متغیری ادامه مییابد، بسته به نیازها و پیشرفت هر فرد. این نوع درمان به عنوان یک رویکرد فراگیر و مؤثر در موارد مختلف مشکلات روانی به کار میرود.نام های دیگر درمان حمایتی
درمان حمایتی به عنوان یک روش درمانی گسترده استفاده میشود و ممکن است با نامهای مختلف در مکانها و منابع مختلف ذکر شود. برخی از نامهای دیگر برای درمان حمایتی عبارتند از:
- روانشناسی حمایتی: به عنوان یک نوع روانشناسی کاربردی که برای ارتقاء رشد فردی و ارتقاء روانی استفاده میشود.
- درمان مشاوره: متداولترین نام برای درمان حمایتی که توسط مشاوران و روانشناسان انجام میشود.
- درمان روانی حمایتی: این نام نشاندهنده ترکیب درمان روانی با ارائه حمایت و پشتیبانی برای فرد میباشد.
- درمان معنوی حمایتی: اگرچه این نام به نوعی از درمان تاکید میکند که ارتباط با ابعاد معنوی و روحانی زندگی فرد را نیز مد نظر دارد.
- درمان ارتقاءی: این نام نشاندهنده هدف اصلی درمان حمایتی برای ارتقاء رشد و بهبود فردی است.
- رواندرمانی معاصر: این نام ممکن است برای تاکید بر استفاده از روشها و تکنیکهای معاصر و بهروز در درمان استفاده شود.
- روانپزشکی حمایتی: وقتی که درمان توسط پزشکان روانپزشک انجام میشود، ممکن است به عنوان درمان حمایتی یا روانپزشکی حمایتی تعریف شود.
- رواندرمانی گفتاری: این نام بر تمرکز بر روی گفتار و صحبتها در جلسات درمانی اشاره دارد.
- رواندرمانی معنویتی: اشاره به تأکید بر ابعاد معنوی و ارتباط با معنا و مقصد در زندگی انسانی دارد.
- درمان فردی: به عنوان یک نوع درمان یک به یک برای ارتقاء روانی فردی استفاده میشود.
توجه داشته باشید که هر یک از این نامها ممکن است در متنها و منابع مختلف به کار رود و توصیف نوعی از درمان حمایتی را ارائه دهد.
درمان حمایتی برای چه افرادی مناسب است؟
درمان حمایتی برای افرادی که با مشکلات روانی یا روحی مواجه هستند و نیاز به حمایت و پشتیبانی دارند، مناسب است. این نوع درمان به شیوهای فرآیندی و انسانمحور ارائه میشود و برای افراد مختلفی مناسب است، از جمله:
- افراد دارای افسردگی: درمان حمایتی ممکن است برای افرادی که با افسردگی مواجه هستند و نیاز به افزایش خوداحترامی، مدیریت احساسات منفی و تواناییهای مقابله با افسردگی دارند، مفید باشد.
- افراد دارای اضطراب: افرادی که با اضطراب یا اختلالات اضطرابی مثل اختلال اضطراب عمومی (GAD) یا اختلال ترس از اجتماع (Social Anxiety Disorder) روبرو هستند میتوانند از درمان حمایتی بهرهمند شوند.
- افراد تجربه کننده استرسهای پس از آسیب روانی: افرادی که تجربه آسیب روانی مثل اتفاقات تراژیک یا آسیبهای جسمی و روحی دیگر کردهاند، میتوانند از درمان حمایتی به عنوان یک جزء از فرآیند بهبودی خود بهرهبرداری کنند.
- افراد با مشکلات خانوادگی یا ارتباطی: اگر کسانی با مشکلات در ارتباط با خانواده یا دیگران مواجه هستند، درمان حمایتی ممکن است به بهبود روابط و مهارتهای ارتباطی آنها کمک کند.
- افراد دارای اعتیاد: برای افرادی که با مشکلات اعتیاد به مواد مخدر یا مشکلات اعتیاد به رفتارهای مخرب دیگر مواجه هستند، درمان حمایتی میتواند به عنوان بخشی از برنامه درمانی انتخاب شود.
- افراد دارای مشکلات خودشناسی و توسعه فردی: افرادی که میخواهند خودشناسی خود را ارتقاء دهند، مهارتهای جدیدی یاد بگیرند و به توسعه شخصی خود بپردازند، ممکن است از درمان حمایتی بهرهبرداری کنند.
در کل، درمان حمایتی به افرادی کمک میکند تا مهارتهای مقابله با مشکلات روانی و ارتقاء رشد فردی خود را تقویت کنند و بهبودی در کیفیت زندگی خود دست یابند. تعیین مناسبیت درمان و نوع درمان مناسب به مشکلات و نیازهای هر فرد بستگی دارد و مشاور یا روانشناس متخصص میتواند در این زمینه راهنمایی کند.
درمان حمایتی برای چه افرادی مناسب نیست؟
درمان حمایتی معمولاً به عنوان یک روش درمانی مؤثر در موارد مختلف مشکلات روانی و روحی در نظر گرفته میشود. با این حال، در برخی موارد، این نوع درمان ممکن است مناسب نباشد یا نتایج بهتری به وسیله روشهای دیگر داشته باشد. مواردی که درمان حمایتی ممکن است مناسب نباشد عبارتند از:
موارد جدی و نیاز به مداخله فوری: اگر یک فرد با مشکلات جدی روانی مانند افتراقپذیری خطرناک یا افکار انتحاری مواجه باشد، درمان حمایتی به تنهایی کافی نیست و نیاز به مداخله و معالجه فوری دارد.
اختلالهای جدی روانپزشکی: برخی از اختلالهای روانپزشکی مانند اختلال دو قطبی، اسکیزوفرنیا و اختلالات چندشخصیتی نیاز به درمانهای متخصصانه تر و دارویی دارند که به تنهایی درمان حمایتی کافی نیست.
نیاز به ترتیبات خاص: برخی از افراد به ترتیبات خاصی نیاز دارند که درمان حمایتی نمیتواند فراهم کند، مثلاً نیاز به درمان خانواده، درمان دارویی، یا ترکیبی از درمانها.
نیاز به تخصص خاص: در مواردی که نیاز به تخصص خاصی مثل درمان کودکان و نوجوانان، درمان اعتیاد، یا درمان جنسیتی و تطابق جنسیتی وجود دارد، ممکن است درمان حمایتی مناسب نباشد.
انتخاب فردی: در برخی موارد، فرد ممکن است ترجیح دهد از روشهای دیگری مثل درمان شناختی-رفتاری یا درمان دارویی استفاده کند.
همچنین باید توجه داشت که تعیین مناسبیت نوع درمان به مشکلات و نیازهای هر فرد بستگی دارد و توصیهها و تخصص روانشناس یا مشاور متخصص میتواند در این مورد مفید باشد.
روانشناسی که درمان حمایتی می کند باید چه ویژگی هایی داشته باشد
روانشناسان یا مشاورانی که درمان حمایتی ارائه میدهند، نیاز به ویژگیها و مهارتهای خاصی دارند تا بتوانند به افراد در مسیر بهبود روانی و روحی کمک کنند. برخی از ویژگیها و مهارتهای مهم برای روانشناسان و مشاوران در درمان حمایتی عبارتند از:
- تعامل مثبت: روانشناس یا مشاور باید بتوانند محیط مثبت و پذیرشکنندهای ایجاد کنند تا افراد احساس کنند که توسط آنها پذیرفته و حمایت میشوند.
- قدرت گوش دادن: توانایی فهم و گوش دادن به افراد بدون قطع کردن یا تعدیل احساسات و تجربیات آنها بسیار مهم است.
- تعامل مهارتی: باید توانایی برقراری تعامل مؤثر با افراد را داشته باشند و مهارتهای مذاکره و ارتباطی مناسبی داشته باشند.
- قدرت تحلیلی: توانایی تحلیل مسائل روانی و توانایی ارزیابی نیازها و مشکلات افراد بسیار مهم است.
- احترام به حریم شخصی: روانشناس یا مشاور باید اطلاعات شخصی و حریم خصوصی افراد را حفظ کنند و با رعایت کد اخلاقی عمل کنند.
- تفکر انعطافپذیری: باید توانایی تطابق با نیازها و تغییرات افراد را داشته باشند و به تغییر در سبکهای درمانی و رویکردها تمایل داشته باشند.
- دانش تخصصی: آشنایی با مفاهیم و تکنیکهای مرتبط با روانشناسی و درمان حمایتی ضروری است.
- تجربه کاری: تجربه کار با افراد با مشکلات مشابه و مسائل مشابه میتواند به توانایی یک روانشناس یا مشاور در ارائه درمان حمایتی کمک کند.
- تحصیلات و مدرکهای مرتبط: داشتن مدرکهای تخصصی و مرتبط با روانشناسی و مشاوره مهم است.
- همدلی و همدردی: اهمیت همدردی و همدلی با مشکلات و تجربیات افراد به منظور ایجاد ارتباط قوی با آنها.
توجه داشته باشید که روانشناسان و مشاوران حرفهای عموماً دارای تربیت و آموزش مخصوص در زمینه درمان حمایتی هستند و از مهارتها و ویژگیهای مذکور برای ارائه خدمات به افراد بهره میبرند.
