رفیق غایب همیشه حاضر

 

رفیق غایب همیشه حاضر…

.
.
.
بعد از ۳ هفته دوباره مشغول به کار شدیم، ۳ هفته ای که تمام نرون هایی که مسئول بردن و اوردن خاطرات بودن دهانشان رسما مورد عنایت قرار گرفته بود و دائما این سی و اندی سال را مثل کارگران معدن طلا هی الک کردند تا این سالهای رفته را ارزشمند جلوه دهند،حقیقت این است زمانی که ما نزدیک این دوست عزیزمان جناب مرگ میشویم، میرویم و یه گوشه ای و به کارهای بدمان فکر میکنیم(😉)
خیلی وقت بود که یادش نبودم،خودش هم دلخور از اینکه چرا اینقدر دیر به دیر به یادش می افتم، بین خودمان بماند که من، خیلی تا قبل از این حس خوبی بهش نداشتم،چون همش فکر میکردم که خیلی خود خواه است،من و خواسته های من اصلا برایش مهم نیست،فقط دوست دارد که وقتی می آید با او هر جایی که او دوست دارد برویم و دیگر بر نگردیم. آخر این هم شد زندگی؟! این همه برو و بیا و بگیر و ببند، در آخر بری و دیگر برنگردی، اینجا بود که یادِ اعتراض مسعود کیمیای در آن سکانس زندان افتادم که همه یک صدا فریاد میزدند،بری دیگه بر نگردی…
اما مگر اینجا زندان بود و آنجا عین آزادی؟
نمیدانم، شاید
به همین دلیل این بار که آمد، گفت: خیلی وقت است با هم تنها نشدیم و درد و دل نکردیم،۲ هفته ای از کار و زندگی و بقیه متعلقاتت دست بکش تا با هم باشیم،
اولش قبول نکردم و دلیل های موجه اوردم که من دفتر و دستکی دارم که ادم ها به من نیاز پیدا میکنند ،من باید کار کنم، من کلی برنامه های عقب افتاده و کارهای نکرده دارم…همین جا بود که دیگر چیزی احساس نکردم و وقتی چشمم را باز کردم دیدم از لرز و بدن درد دراز به دراز افتادم و نه از دفتر و دستکی خبری هست نه از کارهای عقب افتاده و نه از مراجعینی که من باید مشکلاتشان را هموار می کردم.
اینجا من بودم و یه ویروس محترم (جرات فحش دادن به آن بزرگوار را ندارم) که او اجیرش کرده بود. و خودش که بالای سرم منتظر بود تا من چشم وا کنم و کمی یاد خاطرات کنیم.
اول او شروع کرد. که چرا اینقدر بی معرفت هستم و انقدری که او به فکر من است من به فکرش نیستم و حتی چندین بار هم دیدمش و خودم را به کوچه علی چپ زدم و به روی خودم هم نیاوردم.

حتی گفت خیلی وقت ها که از جلوی محل کارت رد شدم و دیدم که چراغ اتاقت روشن است، پیش خودم گفتم بهتر است بروم و یک حالی ازش بپرسم و کمی گپ بزنیم،اما درست همان موقع ماموریت قبض روح خورد و مجبور شدم دل از دیدنت بکنم، اما خدا میداند که لحظه ای از جلو چشمم کنار نمیروی و …
من هم شروع کردم از زمین و زمان و اتفاق های اخیر برایش گفتن و آدم های این زمونه که چنین کردند و چنان که دلش به رحم اید و دست از سر ما بر دارد، در دلم همش میگفتم (ما را به خیر تو امید نیست شر مرسان)،و دائم فشنگ های کلمات را در خشاب ذهنم پر میکردم تا مجالی برای صحبت نداشته باشد که از جلوی رگبار کلماتم کنار رفت و گفت:برای همین است که میخواهم با خودم ببرمت یه جایی بهتر از اینجا.
گفتم: بهتررر؟
گفت:بلی بهتر
گفتم:آنجا مگر به غیر از قیر و قیف و نهر های مذاب و سیخ داغ و حیواناتی که له له جر دادنمان را دارند
خبر دیگری هم هست؟
گفت:تا به حال این اراجیفی که قطار کردی  به چشم دیدی؟
گفتم:نرفتم که ببینم اما کم نشنیدم.
گفت:آن ها که گفته اند، رفتنه اند؟!
من به افق خیره شده بودم…
همین که داشت زیر لب از شدت خشم از طرز فکر من غرغر میکرد، سیگاری روشن کرد و یک کام سنگین گرفت و گفت: تو از چیزی که هیچ وقت ندیدی اینطور وحشت داری اما از جهنمی که درونش هستی و هر روز با تصور قیر و قیف عذاب میکشی کَکَت هم نمیگززد؟
گفتم:کدوم جهنم؟ کدوم عذاب؟
یه نیش خندی زد و گفت:تو دائم در ترس خود ساخته ای هستی که هیچ منطقی پشتش نیست ،جهنمی بالاتر از این هم مگر هست؟
گفتم: این جز جدایی ناپذیر ما انسان هاست نه فقط من، که از چیزی که تجربش نکردیم بترسیم یا بهتر بگم این جز حافظه تاریخی ماست (DNA) که در اثر مواجهه با تکرار مکررات بوجود اومده.
گفت: پس خوشبختی مواجه و تجربه ی ترسه، یا بهتر بگم یه ورییشن (نوع)جدید درDNA !
فهمیدم که اونم اهل مطالعست.
اینجا بود که حرفی برای گفتن نداشتم،
حقیقت مثل ماتحت خیار برام تلخ بود،
من دائم از چیزی میترسیدم که در ذهن خودم ساخته بودم.نه واقعیتی ترسناک.
گفتم: خب من حاضرم که با ترسم مواجه بشم،کجا باید بریم؟
گفت: بعضی وقتا خیلی زود دیر میشه، مثل الان.
گفتم: دوباره کی میبینمت؟
گفت: اینبار خبر از تو
یه سیب برداشتو رفت….

فهمیدم که اونم اهل مطالعست.
اینجا بود که حرفی برای گفتن نداشتم.
حقیقت مثل ماتحت خیار برام تلخ بود.
من دائم از چیزی میترسیدم که در ذهن خودم ساخته بودم. نه واقعیتی ترسناک.
گفتم: خب من حاضرم که با ترسم مواجه بشم، کجا باید بریم؟
گفت: بعضی وقتا خیلی زود دیر میشه، مثل الان.
گفتم: دوباره کی میبینمت؟

گفت: اینبار خبر از تو
یه سیب برداشتو رفت….

انواع روش های درمان روان شناختی

روش های درمان روان شناسی مختلفی برای کمک به افراد دارای مشکلات مختلف وجود دارند.

برخی از رایج ترین روش های درمانی در زیر لیست شده اند (به ترتیب الفبای انگیسی):

روش درمان پذیرش و تعهد[۲]
روش درمان پذیرش و تعهد (ACT) یک روش مبتنی بر آگاهی (آگاه بودن نسبت به لحظه فعلی) می باشد. در این روش درمان شما تشویق می شوید تا تفکرات و عواطف منفی را بپذیرید و آنها را به عنوان موارد گذرا در نظر بگیرد و خودتان را به آن محدود نکنید.

این روش درمان در حالت های مختلف برای درمان استرس، اضطراب، اختلالهای شخصیتی و اسکیزوفرنیا به کار گرفته می شود.

روش درمان شناختی تحلیلی[۳]
روش درمان شناختی تحلیلی (CAT) یک روش درمانی می باشد که در آن از شما خواسته می شود تا دوران کودکی خودتان را بازبینی کنید و نحوه آموزش دیدن خودتان برای مقابله با شرایط مختلف را مورد بررسی قرار دهید.

شما همراه با درمانگر خودتان تلاش خواهید کرد تا دیدگاه خودتان نسبت به شرایط و نحوه واکنش تان نسبت به آنها را تغییر دهید.

روش درمان شناختی رفتاری[۴]
روش درمان شناختی رفتاری (CBT) بر مبنای این ایده می باشد که عواطف ما در نتیجه تفکرات ما به وجود می آیند.

این روش از شما می خواهد تا گفته های ذهنی – مواردی که هر روز به خودتان می گویید – نامفید خودتان را به چالش بکشید.

برای مثال ممکن است این تفکر را داشته باشید که “ارائه ای که فردا دارم، یک فاجعه خواهد بود”. این مورد منجر به ایجاد اضطراب و افسردگی در شما می شود.

در CBT، درمانگرتان از شما می خواهد تا در رابطه با این تفکر یک سری شواهدی ایجاد کند و همچنین یک سری شواهد متضاد را هم پیدا کنید.

بعد از آن از شما خواسته می شود تا با در نظر گرفتن هر دو جنبه، یک دیدگاه متوازنی داشته باشید.

روانشناسی چیست ؟

روان‌شناسی یا سایکولوژی (به انگلیسی: Psychology) علمی است که با استفاده از روش علمی به پژوهش و مطالعهٔ روان (ذهن)، فرایند ذهنی و رفتار در موجودات زنده می‌پردازد.[۱] به عبارت دیگر، روان‌شناسی به مباحث رفتار و فرایندهای روانی می‌پردازد. منظور از «رفتار»، کلیهٔ حرکات، اعمال و رفتار قابل مشاهدهٔ مستقیم و غیرمستقیم است؛ و منظور از «فرایندهای روانی»، مباحثی همانند احساس، ادراک، اندیشه (تفکر)، هوش، شخصیت، هیجان و انگیزش، حافظه و… است.[۲]

آغاز پژوهش‌های روان‌شناختی به‌شکل علمی و آکادمیک، به اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم بازمی‌گردد؛ می‌توان گفت اکتشافات و تحقیقات قابل توجه در روان‌شناسی، تنها از حدود ۱۵۰ سال پیش شروع شده‌است، و این درحالی است که علوم تجربی دیگر از تاریخچه‌ای بلندتر و پربارتر برخوردارند. البته مباحث مربوط به ذهن و روان قرن‌هاست که ذهن متفکران را به خود مشغول کرده و آثار مکتوب آن از دانشمندان یونان باستان و متفکرانی چون سقراط، افلاطون و ارسطو نیز در دست است، اما این شاخه از علم تا پیش از روان‌شناسی جدید، به‌صورت مدون و آکادمیک مورد مطالعه قرار نگرفته بود.[۳]